Zadania przygotowawcze do kolokwium 2 z algebry liniowej
Algebra liniowa⏱ 42 min
Speedrun zadań przygotowawczych do drugiego kolokwium z algebry liniowej: Gram–Schmidt, wartości własne, formy kwadratowe i krzywe stożkowe. Ortogonalizujemy jednomiany z iloczynem skalarnym danym całką, liczymy wartości własne ze śladu i wyznacznika zamiast z delty, budujemy bazę ortonormalną iloczynem wektorowym i sprowadzamy równanie hiperboli do postaci kanonicznej.
W tym nagraniu
Gram–Schmidt dla jednomianów z iloczynem skalarnym danym całką
Wartości własne macierzy 2 × 2 ze śladu i wyznacznika
Macierze symetryczne: prostopadłe wektory własne, baza ortonormalna z iloczynu wektorowego
Diagonalizacja formy kwadratowej
Hiperbola po zmianie układu współrzędnych: środek, asymptoty, ogniska
Szybki przegląd („speedrun”) zadań przygotowawczych do drugiego kolokwium z algebry liniowej. Pierwsze zadanie to ortogonalizacja Grama–Schmidta zastosowana do jednomianów 1, x, x², … z iloczynem skalarnym danym całką ⟨f, g⟩ = ∫ f(x)·g(x) dx — wychodzą z tego wielomiany ortogonalne.
Dalej wartości własne macierzy 2 × 2 liczone ze śladu i wyznacznika zamiast z delty: są to pierwiastki równania λ² − (tr A)·λ + det A = 0, a ich suma to tr A, iloczyn — det A. Dla macierzy symetrycznych wektory własne odpowiadające różnym wartościom własnym są prostopadłe, a w ℝ³ brakujący wektor bazy ortonormalnej można dostać iloczynem wektorowym.
Na koniec diagonalizacja formy kwadratowej i jej zastosowanie geometryczne: równanie hiperboli po zmianie układu współrzędnych sprowadza się do postaci kanonicznej, z której odczytuje się środek, asymptoty i ogniska.
Lekcje kursu „Matematyka od nowa” na ten temat
Szkolne podstawy tego, o czym jest nagranie — interaktywnie i za darmo.
Transkrypt został wygenerowany automatycznie na podstawie napisów YouTube, więc może zawierać błędy w zapisie wzorów, nazwisk i terminów. Kliknij znacznik czasu, aby przewinąć wideo do danego fragmentu. (5085 słów)
Twarz jest, mikrofon jest, kursor jest, robimy speedrun zadań przygotowawczych. W pierwszym mamy zrobić grama Schmitta na ciągu jednomianów. Ogólnie, jak mamy do zadania tego typu, to nam się bardzo opłaca napisać sobie najpierw, jak wyglądają do czyn skalarne jednomianów w ogóle, bo i tak będziemy je liczyć co chwilę. No to pakujemy x do n tej razy x do m tej, dostajemy całkę, tu już powoli da się konspiracja, jak n plus m jest nieparzysta, to tu jest funkcja nieparzysta, tu jest przedział symetryczny dookoła 0, wtedy wychodzi 0, a jak to pracowicie policzymy, liczymy całkę, liczymy, no i nam faktycznie wychodzi, jak tu bym miał liczbę nieparzystą, to tu by mi się zrobiła parzysta, tu byłoby 1, tu byłoby 0 i wychodzi 0. za to jak n plus m jest parzyste, to ja tu mam minus jeden i z tego się robi dwójka.
No. Także jest taki sobie widać skazarny. Mamy taki dźwięk torów. Przez u będziemy oznaczać te przed ortogonalizacją przez v, te po ortogonalizacji, przy czym robimy najpierw ortogonalizację, a potem normalizujemy. Bo męczenie się z pierwiastkami w mianownikach byłoby niehumanitarne. Co to było za dźwięk? Anyway. Początek to jest łatwy. Bierzemy pierwszy wektor, po prostu nazywamy go V0. Liczymy długość. To jest 1 razy 1. Moglibyśmy napisać, jak grzeczne dzieci, całkę z x kwadrat razy 1 razy 1 i policzyć, że to są dwie trzecie, a możemy skorzystać z tego wzorku tutaj.
To jest x do zerowej, x do zerowej. Tu mamy dwa zera, niewątpliwie suma dwóch zer jest parzysta i są dwie trzecie. Dalej jest jeszcze ciągle prosto. Drugi wektor to jest ten oryginalny minus rzut oryginalnego na poprzednie. ale spójrzcie, tu jest u1, czyli x tu jest rzut u1 na v0 ale zaraz, to jest x to jest 1 to jest funkcja nieparzysta to jest parzysta, pomnoże wychodzi funkcja nieparzysta to jest dokładnie ten przypadek czyli to w ogóle jest ortogonalne ten obrazek tak naprawdę jest taki, że już pierwsze dwa są ortogonalizowane i dopiero trzeba będzie trzeci cofnąć o iloczyn skalarny i potem nam się będzie plątało w mianowniku długość V1 do kwadratu, to lepiej ją policzyć już teraz. Liczymy, liczymy.
Mamy n równe m równe 1. Patrzymy na nasz piękny wzorek. Jest ten przypadek 2 przez 1 plus 1 plus 3, czyli gdzie piąta. Świetnie. No teraz V2. Pierwsze nietrywiane. Od U2 odejmujemy rzut U2 na to, co policzyliśmy do tej pory. Czyli mamy x kwadrat i urywamy mu rzut na jedynkę i urywamy mu rzut na x. Tu jest niekompatibilność parzystości stopnia. Tutaj ten iloczyn skarny jest 0, to jest znowu ten przypadek. Tak naprawdę ja powinienem być sprytniejszy, sekunda, zrobię to, ale jestem mądry. Więc co? Więc jedna rzecz, która jest do policzenia jest to, jest x kwadrat razy 1, czyli n równe 2, m równe 0, czyli ja tu będę miał 2 przez 2 plus 3, a na dole będę miał długość jedynki, którą już policzyłem do kwadratu, że jest 2 trzecie.
Wykonujemy niezwykle trudne działania na ułamkach i dostajemy takie słowa. To teraz, teraz najgorsze, znaczy prawie najgorsze. Liczymy długość tego, co nam wyszło. I tu już trzeba się trochę naliczyć. No bo widać, że znowu jak wymnożymy wszystko, to będą tylko i wyłącznie iloczyny skalarne jednomianów przez siebie. Natomiast te iloczyny trzeba policzyć i się nie pomylić. Mnożymy tego przez to, mamy x kwadrat razy x kwadrat. Tego przez to trzy piąte razy trzy piąte. Wzór skutecznego mnożenia. Jedno kwadrat plus drugi kwadrat minus dwa razy iloczy. Teraz patrzymy, co nam tutaj wychodzi.
Jak mam dwie dwójki, to na ten przypadek mam dwa przez dwa plus dwa plus trzy, czyli dwie siódme. Plus trzy piąte razy trzy piąte razy razy jeden razy jeden. Jeden razy jeden, to się już przekonaliśmy, że to jest dwa przez zero plus zero plus trzy. Czyli ja tutaj, to dziewięć dwudziestych piątych, to jest 3 piąte razy 3 piąte. 2 trzecie, to jest 1 razy 1. I co jest dalej? Minus 2 razy 3 piąte wyciągamy i tu nam zostaje 2 piąte. Może napiszę, że tu jest 1 razy 1, tu jest x kwadrat razy x kwadrat, a to to jest x kwadrat razy 1.
Jak to już też to, co policzyliśmy wcześniej. To teraz trzeba wykonać niezwykle trudne działanie na ułamkach i się nie pomylić. Na szczęście to się z tym skróci. zostaje na 25 w mianowniku. Tu mam 3, więc mam 2 razy 3 przez 25, czyli 6 dwudziestych piątek, a tu mam, jak się patrzy, 4 razy 3 przez 25. No i coś wychodzi. Tu jest minus 6, tu jest wspólny mianownik. Chcę to zostawić w postaci iloczynowej, żeby było widać, jak bardzo blisko temu jest do bycia kwadratem. Tutaj siódemka jest niedobra i jedna dwójka na górze jest niedobra, ale to są 2 siódmy razy 4 dwudziesty piąte. Jest pierwiastek z tego, to jest pierwiastek z dwóch siódmych, z którym już wiele więcej nie zrobię.
Razy pierwiastek z 4,25, czyli 3,5. Dobra, to teraz, jako że jesteśmy chciwi na punkty, to liczymy jeszcze V3. Ale zaraz zobaczycie, że to przez to, że ja mam wagę, która jest funkcją parzystą, tak naprawdę moją wagą tutaj, o, można traktować jako F razy G razy X kwadrat razy funkcja charakterystyczna przedziału minus 1,1. Tak czy tak, to jest funkcja parzysta. I to jest ogólne prawo natury, które w sumie jest dość oczywiste. jak się tam bliżej przyjrzeć, że jak mamy parzystą wagę i robimy grama Szmita na ciągu jednomianów, to połowa ilością skalarnych, które spotkamy, będzie 0.
Jak mam, jak zaczynam od wielomianu parzystego stopnia, to będę miał tylko parzystego stopnia jednomiany dalej. I tutaj będzie podobnie. Mamy x sześcian, urywamy mu rzut na jedynkę, urywamy mu rzut na xa i tu trzeba pamiętać właśnie, że już nie na x kwadrat, tylko na to coś. Bo chodzi o to, że tu urywamy rzut na V0, to jest wektor do obróbki. A to są już po obróbce. V1 i V2. Tylko mylące jest to, że V0 i V1 wyglądają przed obróbką jak po obróbce tak samo. No i tu się prawie wszystko wyzeruje. Tu mam nieparzystą sumę stopni i tu też.
To w ogóle będzie 0. Tak samo to w ogóle będzie 0. To jest przypadek n równe 3, m równe 0. To jest ten przypadek. jedyne co nam zostaje to ten środkowy, który się liczy prosto no bo to jest x sześcian razy x n równe 3, m równe 1 czyli tu mam 4, czyli mam 2 siódme w mianowniku mam 2 piąte, które policzyłem wait a tak, bo ja miałem na myśli to tak, tu mam n równe 3, m równe 1 i to jest to co miałem na myśli mówiąc, że tu jest 4 więc tu są 2 siódme tu są 2 piąte, które policzyliśmy jako długość x do kwadratu odpowiednio wcześniej.
O tutaj. Także tak. Wychodzi takie coś. Teraz jeszcze dla porządku tym policzymy długość, żeby zrobić na końcu normalizację. Zauważcie, że tu jakby wielomiany nie były tak przyjemnie dobrane, to to ta długość tutaj byłaby potrzebna. I to ogólnie jest tak, że długość do zrobienia wersji ortogonalnej to długość danego wektora jest potrzebna do policzenia następnego. Jakby nas pytali tylko o beznormalizacji to byśmy nie mieli powodu tego liczyć Ale jesteśmy porządni, więc policzymy Szczególnie, że znowu to jest tylko kwadrat długości czegoś, co ma dwa składniki To jest znowu ten najprostszy wzór skutek odnożenia Jeden kwadrat, drugi kwadrat, minus dwa razy iloczy x sześcian kwadrat to jest n równe m równe 3 czyli mam 2 przez 3 sztuki trójki czyli 2 dziewiąte tu mam 5 siódmych do kwadratu razy x kwadrat x kwadrat to jest 2 piąte oczywiście wymiennie używam x kwadrat
Na oznaczenie wielomianu x kwadrat jak i x razy x w sensie liczby skalarnego kto pomyśli może zgadnie a tu tu mam 2 razy iloczyn wyciągam 5 siódmych zostaje mi iloczyn tych dwóch no i znowu odczytuję z tabelki tu jest 3, tu jest 1 więc są dwie siódme tu jest dziesięć, tu jest siedem i tu są osobne dwie siódme no i dalej jest jakaś tam ułamkologia ułamkologia jest tylko po to, żeby pokazać jak bardzo blisko kwadratu liczby naturalnej to jest to się skraca i mam pięć razy dwa przez czterdzieści dziewięć tu mam po prostu dwadzieścia przez czterdzieści dziewięć to się odejmuje to się liczy i wychodzi prawie, prawie kwadrat to jest V3 do kwadratu więc długość V3 to jest pierwiastek z 8 przez pierwiastek z 9 razy pierwiastek z 49 czyli dwa pierwiastki z 2 przez 3 razy 7 no i już mamy to liczniki to były nasze V0, V1, V2, V3 to w ostatnim kroku jedziemy przez długość
Długość V1 do kwadratu to było 2 trzecie więc mamy pierwiastek z 2 trzecich V0 a długość V1 to jest pierwiastek z dwóch piątych i dalej dostawiam pierwiastki do tych rzeczy, które wychodzą. Do tego czegoś, i naprawdę właśnie pokazałem palcem zamiast długopisem na ekranie. Nie jest ze mną dobrze. Do tego czegoś dostawiam pierwiastek i do tego czegoś. No i już. To jest wystarczająco dobry wynik. Nawet jakiekolwiek pisanie, że to jest X6 na razy 21 przez dwa pierwiastki z dwóch, to tylko zaciemnia obraz.
To jest najlepszy format zapisania tego. Właśnie zdobyliśmy 13 punktów. Dobra, następne zadanie. Singular value decomposition. I to jeszcze na tak prostej macierzy, że dałoby się prostsze, ale to byłoby trudne. Wnikliwy obserwator zauważy, że w ogóle ten wiersz to jest dwukrotność tego. Niestety, te elementy tego rozkładu to macierz ortogonalna razy diagonalna razy ortogonalna, to one się kiepsko transformują przez transformacje wierszowe na a, więc sama ta informacja nam niewiele powie. Nie zrobimy to brutalnie algorytmem.
Algorytmem, w którym trzeba wierzyć, że ja dobrze mam liczby, dobrze. Bierzemy macierz, robimy jej procedury robienia macierzy kwadratowej z macierzy byle jakiej no i dostajemy jakieś takie okropności. Tu chyba nawet nie ma żadnego wspólnego czynnika. Straszne. Wyszła nam macierz symetryczny, bo musiała wyjść, bo a transponowany razy a zawsze jest symetryczny. Co więcej, muszą nam wyjść dodatnie wartości własne, ponieważ udowodniliśmy twierdzenie, że tak wyjdzie. To liczymy w jeleniu charakterystycznym, naszym ulubionym lifehackiem, że zamiast pisać to minus lambda, to minus lambda i wyznacznik, to korzystając z tego, że to jest konkretnie macierz 2 na 2, to piszemy, że to jest lambda kwadrat minus suma elementów na przekątnej plus wyznacznik.
Suma elementów na przekątnej to widać, że to jest 105. Wyznacznik to jest takie coś, że pozwala mu żywać kalkulator. Natomiast tak ślicznie dobre liczby, żeby tu wyszło 500. Więc naprawdę nie polecam liczyć deltą rozwiązań tego. Po prostu należy spojrzeć, że lambda 1 plus lambda 2 ma być równe 105 i lambda 1 razy lambda 2 ma być równe 500. I zauważyć, że gołym okiem widać, że to musi być, że tym podziałem 105 na dwa składniki, o które tutaj chodziło, jest na 100 plus 5. Deltą w sumie też nie było bardzo tragicznie, bo to jest co? To jest 105 do kwadratów ze wzoru skrótnego mnażenia.
Też się da, ale tak jest dużo szybciej. To robimy dokładnie to, czego się już nauczyliśmy przy przy diagonalizacji. Bierzemy macierz i odejmujemy wartość własna razy. A, ja tu zrobiłem missprint, bo to miało być B. Tak, ale odejmowałem do dobrej macierzy. Bierzemy te macierze, od nich odejmujemy wartość własna razy macierzy jednostkowa. I co się ukazuje naszym oczom? Taki układ równań. Ani trochę nie chodzi o to, żeby go rozwiązywać tak bezpośrednio. Chodzi o to, żeby zauważyć, że no zaraz, zaraz. 38 to jest 2 razy 19.
To, a to w ogóle jest 2 razy większe od 38, to jest 2 razy większe od 19. Ogólnie, jak pamiętacie z tego, jak mówiłem, jak te rzeczy się robi szybciej, to jak ja mam gwarancję, że ja policzyłem do lambda 1 dobrze i ucham swoje rachunki, to wystarczy mi znaleźć karę tego macierzy, która ma tylko ten jeden wiersz. Ponieważ siłą rzeczy to coś musi mieć rząd mniejszy niż 2. Bo tak było dobrane lambda 1. Żeby to było 0, czyli żeby wyznacznik tego był 0, czy żeby to miało rząd mniejszy niż 2. Więc ta macierz musi mieć rząd mniejszy niż 2 i oczywiście większy niż 0, bo w ogóle jest macierzą niezerową, czyli ona musi mieć rząd 1.
Czyli jak ja mam tutaj wektor, to ten musi być jego wielokrotnością. Czyli jak ja widzę gołym okiem, że minus 1, 2 jest prostopadłe do tego, no bo minus 1, 2 jest antidotum na to, że tu jest 2, a tu jest 1, to jest gwarancja, że tak samo tu minus 1, 2 jest prostopadłe do tego. Sprawdzenie, że minus 1, 2 jest prostopadłe do tego, to jest tylko metoda na sprawdzenie, czy dobrze policzyliśmy tam do 1. I tu robimy tak samo. Też widzimy, że pierwszy wiersz jest taki, że to jest 1 minus 2, a ten, a arknemy z i z wektora 1 minus 2 to jest 2,1. Jak się pomnoży? 1 minus 2 razy 2,1 to będzie 0.
No dobra, to mamy naszą piękną macierzę symetryczną. Dwie wartości własne. Każda z nich ma wektor. To jeszcze dla porządku podzielimy te wektory przez pierwiastek z pięciu, to znaczy przez ich długość. Zapewnioną przez widegoraz. Zobaczcie kto przyszedł. W internecie nikt nie wie, że jestem kotem. Nikt. Także tak. Bierzemy 1 kwadrat plus 2 kwadrat wychodzi nam 5 i 9 przez pierwiastek.
Tak jak to się liczy długość wektora i tak jak to się bierze wektor i dzieli go przez długość, żeby wyszedł wektor V1 długości 1. Gołym okiem widać, że V1 i V2 są prostopadłe, a przy okazji była gwarancja, że wyjdą prostopadłe, gdyż albowiem B było macierzą symetryczną. No więc teraz teraz to jest już tak naprawdę to jest zaczątek naszej bazy, tej macierzy, która jest po prawej stronie, ale wymiary się układają tak, że to już jest cała baza. Bo my tak naprawdę chcemy napisać mnożenie przez A, chcemy powiedzieć, że macierz mnożenia przez A od jakiejś śmiesznej bazy V do jeszcze śmieszniejszej bazy W, żeby to była jakaś taka macierz pseudodiagonalna o takich wymiarach jak A.
I wiemy już, że ta baza V to będą dokładnie te dwa wektory. To algorytm mówi, że bierzemy te wektory, przywalamy do nich a, a potem to, co wyjdzie, dzielimy przez długość. I jeśli długość tego, co wyjdzie, nam wyjdzie pierwiastek z wartości własnej, to znaczy, że dobrze policzyliśmy. Bierzemy V1, wyrzucajmy pierwiastek z 5 przed rachunki, bo on się z nimi nie lubi i domnażamy macierz a. No i wychodzi. Tu wychodzi 0, bo jest prostopadłe, tu wychodzi 2 razy minus 1, czyli minus 2, minus 8, czyli minus 10, tu wychodzi 2 razy więcej.
Czyli jak wyciągniemy 10 przed nawias, to wychodzi takie coś. Długość tego wektora to zamiast pakować w pierwiastek sumy kwadratów pierwiastek z to do kwadratu plus pierwiastek z dwa razy to do kwadratu, to po prostu zauważamy, że długość od skalar razy wektor to jest moduł tego skalara razy długość wektora. I się skraca. I koincydentalnie, a tak naprawdę ani trochę niekoincydentalnie wychodzi nam pierwiastek z lambda 1. lambda 1 było tu. No. Także tak.
Wektor w1 to jest ten podzielony przez długość. Bierzemy tego, dzielimy przez przez długość. Wait a second. Czy ja zrobiłem... Dobra. Generalnie to w zasadzie nie ma dużego znaczenia, ale tak. Ja chcę zostawić tutaj ten minus. Ja chcę zostawić tutaj ten minus z powodów takich, że ja mógłbym dostać taki rozkład, tylko po prostu byłoby kosztem minusa tutaj, więc zostawiam ten minus, który wyszedł za V1. Tak naprawdę tak naprawdę to nas nie boli. Tak naprawdę w ogóle tutaj to mogliśmy pomnożyć V1 przez jakąś liczbę i to by się nie zmieniło. Na przykład w ogóle jeśli by nam zależało na samym policzeniu V1, to ten pierwiastek z 5 nam w ogóle nic nie robi.
To mogliśmy po prostu wziąć skalar razy V1, czyli bez tego pierwiastka z 5 dostać wielokrotność tego wektora i potem albo ją podzielić przez długość, albo wierzyć, że ta długość jest taka i podzielić przez pierwiastek dla mnie. W każdym razie wyjdzie nam takie coś. No i tak samo z V2. Liczymy, liczymy. Tu liczby są dobrane jeszcze lepiej. Także w ogóle tu wychodzą zera. I mi wyszło 5 przez pierwiastek z pięciu, czyli po prostu pierwiastek z pięciu razy 1, 0, 0. Czyli długość tego jest pierwiastek z pięciu.
Czyli jak podzielimy, to jest po prostu najprostszy wektor w galaktyce. I przy okazji lambda 2 nam wyszło 5. Czyli oddam te minusy, które zjadłem, żeby to się zgadzało dokładnie z tą formą, w której to miało wyjść. No i teraz chodzi o to, że ja chcę dopełnić no bo zauważcie, że jak już bym miał V1, V2, no to ja wiem, że macierz przekształcenia A w bazie V1, V2 po jednej stronie, a po drugiej stronie V1, V2 cokolwiek, to będzie miała tę postać.
Tu jest napisane, A V2 jest równe V2 razy pierwiastek z lambda 2. Tylko do tego ja jeszcze potrzebuję znaleźć trzeci wektor, a chciałbym, żeby to była to normalna. W1, W2 stwierdzenia wynika, że są prostopadłe, a jak się im przyjrzymy, to ten, to oczywiście są prostopadłe. Pomnożę tego z tym, to w ogóle każdy z tych trzech iloczynów, które dodajemy, będzie zer. Więc, żeby znaleźć trzeci wektor, długości 1 i prostopadły do nich, to najprościej jest zrobić iloczyn wektorowy. Liczymy iloczyn wektorowy i coś tam wychodzi.
Także tak. Ostatecznie wychodzi takie coś, bo spójrzcie, tu jest ta macierz mnożenia przez A od śmiesznej bazy do śmiesznej bazy, tu jest macierz identyczności od śmiesznej bazy do standardowej w R3, a tu jest macierz identyczności od bazy standardowej w R2 do śmiesznej bazy, czyli ja ją muszę odwrócić w porównaniu z macierzą identyczności od bazy śmiesznej do standardowej. a to do minus pierwszej to jest to samo co transponowanie bo to jest macierz ortogonalny i triumfalnie możemy napisać takie coś mogę jeszcze oddać minusy, które ukradłem ukradłem minusa tutaj w tym pierwszym i w tym trzecim łuski się ułożył na półce to zarobiliśmy już 23 punkty
To teraz walka ze Staszkowiem mamy równanie patrzymy, że tu plus 0y kwadrat Tu jest część, ta najważniejsza. To jest część jednorodna. To jest część liniowa. Tu jest 12, a nie 1 do kwadratu. I tu jest część stała. Tak, to przypominamy sobie, że tę część jednorodną, stopnia 2, chcemy zapisać jako wektor XY. Tak, literka X to jest wektor XY. Obłożony od dwóch stron do macierzy A. Czyli tu ma być współrzędnik przy X kwadrat, tu przy Y kwadrat, a tutaj rozsmarowany w dwa różne miejsca, współczynnik przy x i y.
Jakbym tu napisał minus 4 tutaj 0, to byłaby również prawda, natomiast wtedy by się dużo gorzej robiło dalszą część algorytmu. To, to jest funkcjonal liniowy od x i y. To jest liczba razy x plus liczba razy y. Każdy funkcjonal liniowy to po prostu się zapisuje jako iloczyn skalarny z kimś. Ten ktoś to jest po prostu lista współczynników. Więc dokładnie tak robimy. Tu piszemy listę współczynników przy x i y i mówimy, że to jest iloczyn skalarny u z x. plus stała równa się 0. Świetnie. To teraz teraz co? Teraz robimy na macierze adiagonalizację, żeby zrobić podstawienie, które naprostuje to wszystko niczym chiropraktor.
Teraz nas zwróciłem uwagę, jakie słowo chiropraktor to chyba jest od jakiegoś łacińskiego rdzenia, że to to chyba jest, że coś ma coś wspólnego z rękami, tak samo jak było to chiral matter w Death Stranding. Ale spójrzcie, jakie to jest zabawne. Chyba po japońsku ten sam rdzeń to jest od zabijania, tak jak ten Kira zdefnął, to to po prostu był ten, kto zabija. Co jest szczególnie zabawne w kontekście tego, że co jakiś czas się okazuje, że jakiś źle wyszkolony kiropraktor kogoś przez przypadek zabił, na przykład dlatego, że mu skręcił kark, albo on na przykład dlatego, że poruszył jakiś zakrzew krwi, który potem zatkał jakąś tętnicę w mózgu. Anyway.
Mamy macierz. Tak samo jak wcześniej. Nie jestem okrutny, nie daję wam macierzy 3x3, nie każę wam liczyć wielomianu trzeciego stopnia i znajdować pierwiastków, tak jakbym był autorem zadań naturalnych. Najprostsza możliwa macierz. Ślad jest 3, wyznacznik jest 0-4, czyli minus 4. I znowu, nie trzeba tego robić deltą. Tu jest suma pierwiastków ma być 3 i iloczyn ma być minus 4. To gołym okiem widać, że tak. W którymś momencie, być może wcześniej, nie wiem, czy ja nie powiedziałem tego czegoś, że nieujemność wartości własnych się bierze nie tylko z symetrii, to, że są rzeczywiste, się bierze z symetrii.
Nieujemność tu się brała z tego, że to macierz jest postaci coś transponowanej razy ona. Anyway. Mamy wartości własne. Tu już nie ma 19 i 38, tu po prostu widać gołym okiem, że jak od tego odejmę 4 razy identyczność, to jest takie coś i żeby skontrować 1, 2, to ja muszę zatrudnić 2, minus 1. I tak samo tutaj, żeby skontrować minus 2, 1, to muszę zatrudnić 1, 2. Chyba wychodzą prawie takie same wektory jak wcześniej. Dobra, czyli mamy. Czyli nasza macierz zamiany bazy, która naprostuje tę stożkową, to jest macierz okolumna chwila 1, v2.
Napisałem tu 4,2 ponieważ miałem głowę w chmurach, ale tu jest 4,1 i co teraz robimy? ogólnie ja tutaj napisałem skąd się bierze to, że robimy takie podstawienie na kolokwiu możecie to po prostu napisać z marszu to jest po to, żebyście za rok byli w stanie sobie przypomnieć dlaczego akurat tak się robi to że z diagonalizacji mi wychodzi, że macie Macierz mnożenia przez A to jest macierz, tu jest od bazy standardowej do V, czyli odwrócony od V do standardowej, razy macierz mnożenia przez A w bazie V, razy przejście od bazy V do standardowej. tu jest od standardowej do V tu jest mnożenie V i tu jest od V do standardowej macierz identyczności tu jest macierz A w bazie V, a tu jest macierz identyczności macierz identyczności od śmiesznej bazy do standardowej
To są po prostu verbatim elementy tej bazy w kolumnach a w drugą stronę trzeba odwrócić a że to jest macierz ortogonalny, a to odwracanie to jest transpozycja od tego do tego można przejść czystą algebrą można też zrobić taki argument jak tutaj że tu mam macierz od V do V a tu mam od V do standardowej w standardowej, od standardowej do V tak czy inaczej, mieliśmy nasze równanie X, T, A, X, to teraz zrobimy takie podstawienie żeby to S z tego podstawienia i to S transponowane, które tutaj wyjdzie żeby to się skleiło w macierz diagonalny przy okazji jak tu był funkcjonalniowy od X a to po podstawieniu liniowym to dalej będzie funkcją liniową od x.
Tylko o innych współczynnikach. Tu mieliśmy x, po prostu piszemy w miejscu xs razy x z 8. Tu jest ta forma kwadratowa zadana przez macierz lambda. Tu jest utransponowane razy s razy x z 8 plus 11. I teraz przypominamy sobie, że jak ja przykładam formę, obkładam z dwóch stron wektorem macierzy diagonalną, to jest najprostszy możliwy napis. ogólnie jak ja mam x transponowany diag ciągu lambda razy x to jest fancy sposób na napisanie że to jest suma x k kwadrat ze współczynnikami lambda k tu akurat są 4 minus 1 tu nam się skleją pierwiastki z 5 w 1 i 1 piątą no i to wykonujemy rachunki, które się wydają straszne a potem się okazuje, że ktoś tak dobrze dobrał liczby żeby tu było minus 80 przez 5, czyli minus 16 a tu było minus 10 przez 5, czyli minus 2.
I teraz to już jest kaszka z mleczkiem. Wyobrażamy sobie, że to jest matura i że chcemy sprowadzić równanie okręgu w postaci rozwałkowanej na równanie okręgu w postaci kanonicznej. Z tą jedną różnicą, że jeszcze jest różne skalowanie przy kwadratach. Więc my najpierw wyciągamy ten czynnik skali, ten, który jest przy kwadracie, żebym tu miał surowe x1 kwadrat i tu miał surowe x2 kwadrat. Tu musiałem wyciągnąć minus, więc z tego minusa mi się zrobił plus. Tutaj już jest najprostsze uzupełnienie do kwadratu, takie jakie było w szkole.
Tu widać, że mamy minus 2 razy x1. Jedna z tych dwóch to jest konstrukcyjna dwójka ze wzoru skróconego mnożenia, a druga to jest ta, która będzie tym, kogo się odejmuje od x1. I tu tak samo. i jak zaczynamy pisać tak, to bardzo chcemy dodać 1 i potem odjąć 1. Czyli efektywnie, żeby z tego równania zrobić to, żeby było legalnie, to ja tutaj musiałem dodać 16 4 razy 4, to ja tutaj też dodaję. Tu musiałem dodać 1 pod minusem to ja muszę odjąć. I co się okazuje? Okazuje się, że tu jest wzór skróconego mnożenia, tu jest wzór skróconego mnożenia tutaj jest 4, to jeszcze chcemy mieć 1 po prawej stronie i dostajemy takie coś.
Jak z tym się skróci, tu będzie kwadrat przez 4, czyli pod kwadratem przez 2. I to jest z dokładnością do podstawień afinicznych w x1 i x2 z wąsem z osobna, to jest równanie hiperboli. Czyli to, co tutaj mamy, to jest równanie hiperboli, tylko przesuniętej o wektor 2-1. Obrazek jest nieobowiązkowy. To jest tylko po to, żeby było widać, co się dzieje i żeby było widać, o co chodzi. Jakby nie było tych wąsów, znaczy w sumie wąsy mogłyby zostać ale jakby nie było tego minus 2 i plus 1 to byłaby po prostu taka uczciwa hiperbola x1 mogę nawet powiedzieć, że x1 ze zmarszczonym czołem to jest x1 z wąsem minus 2 x2 ze zmarszczonym czołem to jest x2 z wąsem plus 1 to co ja tutaj widzę to jest najuczciwsza hiperbola że to przez 1 minus to przez 2 do kwadratu jest równe 1 I te 1 i 2 to są te a i b, które są w ogólnym równaniu w pierwotku.
No więc, ogniska. Pamiętamy, że ogniskowa to akurat się najprościej pamięta. To można sobie wyprowadzać z tej definicji, to jest różnica, ale pamiętać tu akurat jest prościej. Że ogniskowa to jest Pitagoras od a i b, czyli akurat tyle. Czyli ogniska to jest środek, no i to będą jakoś te dwa punkty. w tę stronę muszę pójść o F i w tę stronę muszę pójść o F ten rysunek ogólnie jest dość bardzo poglądowy w szczególności to lewe ognisko jest poza tym narysowałem Wolframi i sprawdziłem, że się zgadza to asymptoty jak się konstruuje asymptoty?
Bardzo prosto, patrzymy na równanie hiperboli zmazujemy 1, piszemy 0 i mamy równanie sumy mnogościowej asymptot ten do kwadratu ma być ten do kwadratu czyli ten ma być równy plus minus ten Jedna asymptota jest taka, że to jest z minusem, a druga jest taka, że jest z plusem. I tu się wykonuje na tym jakąś nietrudną algebrę i wychodzą równania prostych. I piszemy jeszcze w postaci wektorowej, co jest this is a surprise tool that will help us later. Dobra. To mamy tę hiperbolę opisaną w układzie z wąsami.
Tu jest układ z wąsami, a jak jeszcze tu ten układ współrzędnych, to byłby układ ze zmarszczonym czołem. One się różnią tylko przesunięciem. A teraz chcemy od wąsów wrócić do zwykłych x-ów, czyli musimy się cofnąć o przekształcenie liniowe. Pamiętamy, że wzór był taki, że współrzędne x-owe to było konkretnie s razy współrzędne z wąsem. To generalnie nie ma problemu z ogniskiem. Jak ognisko było w wąsowych współrzędnych takie, to w x-owych jest dokładnie s razy takie.
Czyli to jest s razy ten wektor plus s razy ten wektor, oraz s razy ten wektor minus s razy ten wektor. I potem się robi jakieś głupie rachunki i coś wychodzi. A teraz asymptoty. To można można to zrobić tak, że można to zrobić tak, że i tak najprościej to zrobić tak jak napisałem. To znaczy zrobić te zamiany zmiennych w drugą stronę. Jak ja miałem konkretny punkt w układzie współrzędnych z wąsem to oczywiście on przez s mi przejdzie na układ współrzędne tego punktu w układzie x-owym.
Jak mam coś opisane równaniem w układzie x z wąsem, to prościej mi całego x z wąsem napisać jako funkcję od x. I tak robię tutaj. Tu jest s do minus pierwszej, bo to jest macierza ortogonalna. Tu jest zamiana w dwie strony. No to po prostu piszę, że jak wcześniej miałem wektor razy x z wąsem plus 3 równa się 0, po drodze ja temu wektorowi tu dorobiłem plusy, a tu zrobiłem minus, to x z wąsem w tym napisie po prostu zastępuję przez s transformowane razy x. i nagle mi wychodzi warunek na x no i mam po prostu wektor razy macierz mnożę i coś mi wychodzi tu akurat tu mam 2,1 razy 2,1 to jest coś mi się tutaj strasznie nie podoba a nie, dobrze, ok to jest 4 plus 1, to jest 5 a tu jest 2,1 razy minus 1,2 akurat te wektory się nienawidzą i wychodzi z nich 0 to jeszcze mnożymy przez pierwiastek z pięć stronami dla wygody i mamy nie pięć przez pierastek z pięciu minus trzy, tylko pięć x minus trzy pierastki z pięciu równa się zero.
Czyli w ogóle jedna asymptota jest prostą pionową, a z drugą tak samo. Tu mieliśmy równanie, tu je przekształciliśmy, tu je zamieniliśmy na wektor współczynników do minus jeden razy x z wąsem plus stała równa się zero. To teraz mamy wektor współczynników razy s, to bierzemy w nawias i to jest macierz, którą domnażamy do x. No i mnożymy i coś tam wychodzi. O dziwo Wolfram mówi, że się tutaj nie pomyliliśmy. Także tak, są ogniska i asymptoty. Z uwagi na straszną uciążliwość rachunkową tego, co się tutaj dzieje, to myślę, że też zrobimy tak, że do tego miejsca jest za 10 punktów, a od tego miejsca jest plus 5.
Od tego, to znaczy nie, nie mam na myśli od tego tutaj. To jest do tego miejsca jest 10 punktów, a od tego miejsca jest plus 5. No bo widzicie, że ja się odwoiłem i troiłem, żeby dobrać liczby tak, żeby było ładnie, a i tak to się kończy pierwiastkami. Ale to takie jest życie. Nie da się robić macierzy ortogonalnych bez pierwiastków. Znaczy można, ale wtedy są większe mianowniki. Jak na przykład można wziąć macierz ortogonalny 2x2, która ma tu 4, tu 3, tu minus 3 i tu 4 i z tego jedną piątą i to jest macierz ortogonalna tylko, że to się kończy dużo gorszymi mianownikami także w moim odczuciu lepiej czasami przeżyć ten pierastek z pięciu, który potem i tak się cudownie zje i poskraca niż mieć przez cały czas mianowniki 25 albo co gorsza pomnożyć to przez 25 i mieć trzy cyfrowe liczby wszędzie
No dobra, to chyba tyle jak gadając ze straszną ilością dygresji tego powiedziałem 40 minut to pewnie się da jej napisać z grubsza w podobnym czasie.