Równania liniowe i Bernoulliego — ćwiczenia 4 z Matematyki 3, WAT
Matematyka 3 · WAT⏱ 41 min
Tutorial do ćwiczeń 4 z Matematyki 3 na WAT: równania różniczkowe liniowe pierwszego rzędu niejednorodne oraz równanie Bernoulliego. Pokazuje metodę uzmienniania stałej krok po kroku i tłumaczy, dlaczego rozwiązanie ma strukturę „rozwiązanie szczególne + rozwiązania jednorodne”.
W tym nagraniu
Równanie liniowe jednorodne i niejednorodne pierwszego rzędu
Metoda uzmienniania stałej
Struktura zbioru rozwiązań – analogia z algebrą liniową
Równanie Bernoulliego i sprowadzanie go do liniowego
Zagadnienie Cauchy’ego – wybór znaku i stałej z warunku początkowego
Tutorial do ćwiczeń 4 z Matematyki 3 na WAT: liniowe równania różniczkowe pierwszego rzędu y′ + p(x)·y = q(x) i równanie Bernoulliego. Najpierw rozwiązuje się równanie jednorodne y′ + p(x)·y = 0 przez rozdzielenie zmiennych — wychodzi y = C·e^(−∫p(x)dx) — a potem metodą uzmienniania stałej zamienia się C na funkcję C(x) i wyznacza ją z równania niejednorodnego.
Nagranie wyjaśnia, dlaczego rozwiązanie ma postać „rozwiązanie szczególne + wszystkie rozwiązania równania jednorodnego”: to ta sama struktura co zbiór rozwiązań niejednorodnego układu równań liniowych w algebrze liniowej, czyli przesunięta podprzestrzeń. Szablon rozwiązania „na literkach” jest od razu pokazany na konkretnym równaniu.
Druga część to równanie Bernoulliego y′ + p(x)·y = q(x)·yⁿ. Podstawienie z = y^(1−n) sprowadza je do równania liniowego, które rozwiązuje się poznaną wcześniej metodą. W zagadnieniu Cauchy’ego pojawia się praktyczny problem: po powrocie do zmiennej y trzeba wybrać znak i stałą tak, by rozwiązanie spełniało warunek początkowy.
Rozdziały
Kliknij czas, żeby przewinąć nagranie do wybranego fragmentu.
Ogólnie o równaniach liniowych niejednorodnych, feat. flashback z M1
Szablon rozwiązania RLNJ na literkach
Przykładowe rozwiązanie konkretnego równania
Szablon rozwiązania równania Bernoulliego na literkach
Transkrypt został wygenerowany automatycznie na podstawie napisów YouTube, więc może zawierać błędy w zapisie wzorów, nazwisk i terminów. Kliknij znacznik czasu, aby przewinąć wideo do danego fragmentu. (3857 słów)
Wita was Whisky, który jest przekupnym kotem i trudno go inaczej A >> trudno go inaczej umieścić przed kamerą. A jeszcze chrupków tu masz tą rękę z chrupkami. A czy naprawdę gryziesz rękę, która się karmi? No patrzcie, jaki jest fotogeniczny. Czasem się zastanawiam, czy kiedy YouTube zacznie flagować moje filmy jako propagujący alkoholizm, skoro mówię tyle o whisky.
Ale jakby zrozumiało, że to kot to będzie traktował jako filmy, które dają ludziom cukrzycę, bo jest aż tak słodziutki. I tymczasem mamy przed sobą nauczenie się a dwóch nowych typów równań różniczkowych. równania liniowe niejednorodne. Naszym głównym wrogiem będą równania takiej postaci. Tu mam pochodną, tu mam tu mam naszą funkcję przemnożoną przez jakąś funkcję od xa i tu jakąś inną funkcję.
Zobaczcie, wcześniej mieliśmy tu jakąś funkcję od x razy jakaś funkcja od y. To jest o tyle prostsze, że tutaj ta funkcja od y to jest tożsamość, o tyle trudniejsze, że jest plus coś. O tym można tak myśleć, że to, że to jest funkcja liniowa od y ze współczynnikami, które zależą od x. Ten kawałek bez qna z Q równym 0, to się nazywa równanie liniowe jednorodne.
Całe się nazywa równanie liniowe niejednorodne i to, że ono jest liniowe i jednorodne, to należy traktować jako związek krazologiczny. Wcześniej jak mieliśmy równanie jednorodne, te w których było y prim = funkcja od y przez x, to w nich chodziło o to, że że jeśli jakaś zależność między xem i y jest rozwiązaniem, to jak w miejsce x y dam 15x i 15, to też będzie rozwiązanie. Tutaj ta jednorodność jest tylko tylko z uwagi na Y. Ale ja cię już i tak przegarmiam.
To pudełko jednorodność jest w y w tym sensie, że że jeśli Y jest rozwiązaniem, to stałe razy y też bez skalowania w X. Jak coś dodamy, to to się psuje jednorodność. No to, że to nazywamy liniowym, to można albo rozumieć tak, że to jest funkcja liniowa zależna od xa, albo przez taką analogię z układami równoliniowych, które mieliśmy. Tak, bo gdzieś tam dawniej na matematyce 1 były układ równoliniowych.
Tak było tak, że mam macierz Y to jest niewiadomy wektor i powiedzmy Q to jest znany wektor i było sobie równanie macierz razy wektor równa się wektor. No i zbiory rozwiązań takich układów równań to miały konkretną strukturę narzuconą przez twierdzenie kronekiego. I o tym się myślało tak, że to jest równanie niejednorodne, w sensie, że tu jest równanie jednorodne, jakby było no równa się zero. Całe to jest równanie niejednolotne.
Się mówiło tak, że zbiór tych yów, dla których które spełniają równanie jednorodne, czyli tychże psi raz y jest równy wektor zerowy, to nazywaliśmy jądrem przekształcenia psi po polsku kn i potem mówiliśmy, że zbiór rozwiązań czegoś takiego, jak nam się uda znaleźć jakieś konkretne a konkretny y ono jest jakiekolwiek takie, że psi y jest równe q, to wtedy to jest równoważne z tym, jak od tego odejmiemy to równanie, czyli równoważne z tym, że psi x y - y jest równe 0.
Czyli równoważne z tym, że y - y należy do kerpsi, czyli rozwiązanie tego naszego równaniaj jednoraznego to jest postaci takiej, że y jest równy jakiś konkretny y plus coś skarpsi. No i potem się mówiło, że taida jest jakaś podprzestrzeniowa. Czasem czasem ona składa się tylko z zera i wtedy a i wtedy jest jednoznaczne rozwiązanie. Czasem nie tym rządził rząd macierzy. Mówiło się, że wymiar tej tej podprzestrzeni to jest liczba niewiadomych, to znaczy liczba komponentów tego wektora minus rząd nacierzy. No i była taka sobie teoria.
Ja bym chciał zwrócić uwagę na to, że dla równań różniczkowych to jest to samo, tylko w nieznacznie innej odsłonie. Tutaj psi to jest operator liniowy. Tutaj jest dość konkretny, tak? Tu jest tak, że psi psi od y to jest pochodna y min y pomnożony przez funkcję p. No i y to jest niewiadoma funkcja. Q to jest znana funkcja. Generalnie w tym całym biznesie zamiast macierzy można było myśleć o przekształceniu, liniowym, wydarwaniu od jego macierzy i wtedy jeszcze bardziej jak na dłoń widać, że to jest to samo co to, tylko że po prostu nasze wektory są nieskończenie wielowymiarowe, bo funkcja to nieskończenie wielowymiarowy wektor.
Więc inacze równanie. Zobaczcie, że to jest takie takie abstrakt nonsense, że jak to przeniosę na lewą stronę, to tu mam napisane psi y = q. To jest dokładnie ten sam biznes, co tu. Dokładnie tak samo. To jest to samo. Tak, tylko że tu jest operator od funkcji, a nie a nie macierzy wektor. Tylko, że tutaj przez to, że bardzo szczególny operator, to mamy dość szczególny szczególną postać tego Krypsi. Zobaczcie to, że to jest równe zero. To jest równoważne z tym, że y prim jest równe py.
Czyli y prim przez y jest równe p. Czyli tak jak nam mówi nasz algorytm rozwiązywania równań, to są wszystko wielokrotności jakiegoś jednego wektora. Tu jest po prostu powiedziane, że y jest równe e do potęgi całka z px dx. Tak to nie wygląda tak gołym okiem, że to jest podprzestrzeniowa, ale ta całka jest określon z dokładnością do dodania stałej, więc to z dokładnością do pomnożenia przez stał to jest równe jakaś stała razy jakiś jeden konkretny y.
Do tego zaraz wrócimy. Tak, bo idea jest taka, że to wszystko się przenosi 1 do je. Jak tam się uda znaleźć jakiekolwiek rozwiązanie tego całego równania, to każde inne od tego jednego konkretnego się różni o coś skarpsi. To, że to jest operator liniowy działa dokładnie tak jak to, że tu była macierz. Macierz powoduje, że psi r y min psi rze to jest psi razy różnica.
I tak samo tutaj zobaczcie to, że psi od y jest równe q i psi od dużego y jest równe q. Jak to odejmiemy to psi od y minus psi od dużego y to jest y prim- p y prim- p to to ma nam wyjść zer czyli tak minus p razy tak czyli dokładnie y czyli dokładnie psi j od y - y jak tu znajdę jakiegoś takiego jednego konkretnego y, to już każdy inny, to to jest równoważne z tym, z tym, że to jest równe zer.
To samo zjawisko, każdy inny różni się o coś skarpsji, tak? Czyli y jest równy y plus coś skarpsji więc ta część kraja kapeliego się zachowuje tak samo rozwiązanie szczególne plus rozwiązanie ogólne równanie jednorodnego. Dobra, to możemy najpierw zobaczyć na literkach jak się jak się to liczy, a potem przeliczyć na na jakiejś konkretnej funkcji. No powiedzmy, że mamy to równanie.
Jak nam się uda znaleźć taki duży y, że on to spełnia, to to świetnie. Najczęściej się nie uda. Więc taka ogólna metoda jest taka, że robimy side quest. Patrzymy na na równanie jednorodne, tak? Bo i tak zbiór rozwiązań tego równania się pojawi w tym miejscu w ostatecznej odpowiedzi. No i tak jak tam tam napisaliśmy, że to jest to jest nasza ulubiona sztuczka z z nielegalnymi napisami. Całka całka logarytm z modułu y jest równy to jest jakaś funkcja pierwotna z funkcji p plus stała.
Czyli tak jak to pisaliśmy mnóstwo razy, że y jest równa jakaś nowa stała razy e do do funkcji pierwotnej z małego p. Ja bym to bym nazwał y z gwiazdką. Zobaczcie, że to jest to, co tutaj dostaliśmy. To jest ta część jednorodna. Więc tu dostaliśmy rozwiązanie ogólne równanie jednorodnego i tak jak się spodziewaliśmy, ona jest w postaci stała razy coś konkretnego. To jest jedno po prostu jednowymiarowa podprzestrzeń złożona z wielokrotności tego jednego wektora y z gwiazdką.
I całą robotą tego y z gwiazdką, całym sensem jego życie jest spełnianie tego równania. To jest p r y z gwiazdką. To teraz jak zrobiliśmy side quest, to robimy coś, co póki co jest heurystyką, a za chwilę udowodnimy, że jest algorytmem. Tu robimy uzmienianie stałej. Czyli zgadujemy, że wygodnie będzie szukać yów w postaci nie stała razy y z gwiazdką, tylko jakaś funkcja w miejscu tej stałej razy y z gwiazdką.
Tak, to jest podstawienie. y gwiazdką w ogóle jest zawsze zawsze różny od zera, więc y ja funkcję c mogę zamienić na y, a y mogę zamienić na c. Po prostu podzielę y przez y z gwiazdką. Więc jak teraz tego y wstawimy do tego równania i zastanowimy się kiedy jest tak, że tak dobrany y jest pełnia, to nam coś wyjdzie. Po lewej stronie mamy pochodną iloczynu. To ma być równe p x y x, ale zaraz y od x jest równe c x y z gwiazdką plus qx.
I tu się już liczy. Tu się po prostu pisze, że tu mam c prim od x y gwi od x + c x pochodne y z gwiazdką. I to ma być równe C od X, PX, Y z gwiazdką od X plus Q X. No i przypominamy sobie jaki był jedyny cel życia naszego Y z gwiazdką, taki, żeby to było równe temu drugie. Teraz zobaczcie jakie to jest uprzejme ze strony tego algorytmu. To, że skrócą nam się te dwie rzeczy jest równoważne z tym, że dobrze rozwiązaliśmy te tę część sidequestową.
Więc algorytm za nas sprawdza częściowy wynik, czy wyszedł dobrze. Jak wyszedł dobrze, to się skracę i po prostu dostajemy równanie c prim x =ów qx przez y z gwiazdką od x. Czyli po prostu c od x to jest całkę nieoznaczona. Tego się należy spodziewać, że gdzieś będzie ten jednost. Na przykład w tym, że to jest jakaś jedna konkretna funkcja pierwotna. z tego czegoś plus stała. To jest funkcja C, która odziedziczyła literkę od stałej, którą kiedyś była, a to jest faktycznie stała. Ta cała konfuzja notacyjna z funkcją C jest tylko i wyłącznie dla zmianie przeciwnika.
Więc ostatecznie możemy napisać, że y y miał być równy c x rzy y z gwiazdką x. Czyli c z gwiazdką od x + c x y z gwiazdą od x. Tak to jeszcze jak wymnożymy, to widzimy dokładnie te struktury rozwiązania, które którą prorokowaliśmy z tej ogólnej algebry liniowej. To jest to jedno rozwiązanie szczególne, a to jest to generalnie jest rozwiązanie ogólne równania jednorodnego, czyli jądro naszego operatora.
Dokładnie tak samo jak tu w tym starym kronikarze kapelli to było tak, że mieliśmy gdzieś zero w układzie współrzędnych, mieliśmy jakieś rozwiązanie naszego układu równania liniowych, układu równania równania. Układ równań na liczbach to jest jedno równanie na macierzach. I mieliśmy jakiś tam zbiór kierunków. On mógł być zero, mógł być je, mógł być dwuwymiarowy, mógł być więcej. No i przesuwaliśmy go tu, tak? I mówiliśmy, że jak tu są jakieś kierunki, to bierzemy te same kierunki, rozpinamy na nich płaszczyznę wychodząc pod Y i to jest nasze nasz zbiór rozwiązań. Tak było.
To tu jest to samo, tylko po prostu jest gwarancja, że ten zbiór kierunków jest jednowymiarowy. Póki mamy równania pierwszego stopnia o o wartościach skalarnych. To jest dokładnie ten sam obrazek. Tu jest gdzieś funkcja y od x. Tu jest gdzieś 0. Tu jest gdzieś kierunek Y z gwiazdką. No i jak zaczepimy tu prostą w tym kierunku, to to dostajemy nasz naszur rozwiązań. Oczywiście tu pokazaliśmy algorytm, który wskazuje jedno, znaczy wskazuje jakieś co z gwiazdką.
Ono jest co z gwiazdką jest określone zadnością do stałej. Tak samo tutaj jak to jest określone znością do dodania stałej, to to jest określone zną do dodania stała razy y z gwiazdką. Czyli znowu z tokładnością do przesunięcia o kogoś stąd. Tak. Jakby ktoś inny znalazł jakiegoś y innego Y, to byłby jakiś Y z wąsem od X, który też byłby rozwiązaniem szczególnym. To to jest dokładnie ten sam motyw, który mieliśmy przy okazji geometrii przestrzeni trójwymiarowej, że jak mam prostą, która ma jakiś punkt zaczepienia i wektor kierunku, to jak wezmę dowolny inny punkt na tej prostej, to ten inny punkt mogę potraktować jako punkt zaczepienia i powiedzieć, że to jest prosta zaczepiona tu w tym kierunku i to będzie ta sama prosta.
Tu każde dwa dopuszczalne y różnią się o wielokrotność tego tego cyjanowego. To jest dokładnie ten fragment rozumowania, że jeśli mam jakiekolwiek dwa rozwiązania naszego równania, to ich różnica rozwiązuje to to równanie z zerem po prawej stronie. To możemy tu są jeszcze pozostałości z liczenia tego wcześniej. Dobra, możemy wziąć któreś równanie, które nie było jeszcze na ćwiczeniach z tymi grupami, które już miały ćwiczenia.
Na przykład to natomiast y prim równe minus cotangens x y plus 4 cosinus 6 x i jeszcze warunek początkowy, że w pi przez 2 mam przyjmować wartości 1. To jest ta nasza funkcja P. To jest ta nasza funkcja Q. Zaczynamy od zrobienia side questu. Y prim jest równe minus cotangens raz y. No i to już jest prościutkie, bo tu jest dy przez y rów - c kotangens x dx całka całka logarytm z modułu y jest równy minus logarytm z modułu sinusa.
Czyli innymi słowy mogę tu dodać potęgę minus pierwszą, czyli y jest równy stała razy 1 przez sinus x. To jest ten nasz y z gniazdką. W związku z tym rozwiązań tego równania szukamy wśród y postaci nieznana funkcja od x razy nasz y z gwiazdką. Dopiszemy pochodną iloczynu. C prim od x 1/ sinus x sinus do p x plus c x pochodna sinusa do minus pizzej i to ma być równe minus cotangens x razy niebyle jak y rów c x x 1/ sinus x i jeszcze + 4 cosus 6x i tu już nie ma zmi To trzeba policzyć pochodną.
Tak. Pochodna 1 przez sinus to powinno być tak jak każe pochodna funkcji złożonej. Tu powinno być minus sinus do minus drzy cosinus x. Kotangens to jest cosinus przez sinus. I to jest dokładnie ten motyw, co mówiliśmy. To się skraca. To się skraca z tym, w sensie z tym całym. Jak tu są dwie sztuki sinusa w mianowniku. Tu są dwie sztuki sinusa w mianowniku. Tu jest cosinus w liczniku, tu jest cosinus w liczniku. Tu jest c x, tu jest c x, tu jest minus, tu jest minus. To jest ten sam napis. Czyli ostatecznie zostajemy z tym, że c prim podzielone przez sinus jest równe 4 cosinus 6x, czyli czyli tak.
I na szczęście funkcja jest tak ładnie dobrana, żeby całkę się liczyła prosto. Najprościej to się liczy w pamięci. To się po prostu myśli tak, że to bardzo pachnie wzorem na pochodną funkcji zgórzonej. Jak jest coś od cosinusa razy sinus, to coś, czyli 4 x pan do sześcianu, to jest pochodna panda do ctej. Czyli jak napiszemy cosinus do c x, to możemy się zastanowić, czy jesteśmy z siebie zadowoleni. Jak zróżniczkuję cosinus do ctej to mi będzie 4 cosinus san razy pochodna cosinusa, czyli razy minus sinus. Czyli tu mi brakuje minusa, czyli jeszcze jak tu skoryguję o minus, to będzie dobrze. To jest to nasza c gwi od x.
Tak? Czyli możemy triumfalnie napisać, że y x jest równe c x 1/ sinus x, czyli minus cosinus do 4 x przez sinus x + c/ sinus x. To jest to jest to nasze rozwiązanie szczególne, a to jest szczególne równanie niejednorodnego. A to jest to jest to, co tam pisaliśmy. Tu jest ten zbiór, to jest to coś z Kpsi, czyli stała razy ten nasz Y z gwiazdką.
Na pewności jeszcze mogliśmy napisać tu, że ten operator psi od Y to jest y prim minus minus p, czyli plus y c kotangensów x. Generalnie tej całej filozofii o operatorach to absolutnie nie trzeba pisać na kolokwium. To jest tylko, żebyście wiedzieli, że to wszystko jakoś coś się czasem z czymś łączy i coś czasem ma sens. Także że to, że kiedyś rysowaliśmy jakąś geometrię, to nas miało oswoić z tym typem danych, który wychodzi jako odpowiedź w tych zadaniach. Między innymi to miało służyć. No i chcemy jeszcze dobrać C tak, żeby spełnion warunek porządkowy.
To to nam mówi ile? Jak tu ma być 1 dla x = pi/ 2 minus cosinus do 4 pi/ 2. Tu napiszemy mianownik tylko po to, żeby sprawdzić, że się kompiluje. Plus c/ sinus pi/ 2, czyli po prostu 1 jest równe 0 + c/ 1, czyli po prostu c jest równe 1. Czyli ostatecznie tak albo jeszcze ładniej będzie prosto, jak napiszemy 1 minus tu.
No i wyszło. Dobra, to teraz chcemy tylko powiedzieć o jednym typie równań, które się sprowadzają do równań białych niejednorodnych. To znaczy równanie Bernuliego jednego z tych Bernulich, o o których był ten mem. literalnie nie pamiętam, którego. Tymczasem jak tam mieliśmy równania takie, że tu mieliśmy jakąś funkcję od x y plus po prostu funkcja samego x, to chcemy jeszcze dopuścić takie coś, że tu mamy y do jakiejś potęgi.
No i zazwyczaj się zakłada, że r nie jest zerem. No bo jak r jest zerem, to jest równanie liniowe, a i nie jest jedynką, bo jak r jest jedynką, to po prostu to jest równanie zmiennych rozdzielonych, to wtedy wyciągnę y przed nawias i mam p pr p + q r x y. No więc to po prostu jest jedna sztuczka rachunkowa. To się po prostu dzieli przez przez y do r. Tu dostajemy y do - r x y prim. Tu mamy p x y do do pierwzej podzielone przez y do r. I tu jest samotne Q. To wszystko jest od X, żeby nie był.
No i teraz znowu nasz, gdybyśmy mieli alergię na wzór na pochodną funkcji złożonej, to to byśmy zaczęli kichać. Bo tu jest funkcja, tu jest prawie pochodnicie. Jak ja powiem, że to to jest moja nowa funkcja, to będzie z od x. To jak ja sobie napiszę ile to jest z prim x to dostanę tak y do wykładnika zmniejszonego o 1 razy półna funkcji wewnętrznej czyli 1- r y prim r y do r czyli dokładnie lewa strona z dokładnością do czynnika który na szczęście jest różny od z czyli lewa strona tutaj to po prostu jest z prim od x podzielone przez 1- Czyli dostajemy równanie postaci z prim od x = 1- r to co było tam.
No i wygraliśmy, bo sprowadziliśmy zadanie do uprzednio rozważonego przypadku. To równanie jest już jadalne algorytmem, który który mamy i tak długo jak jesteśmy w stanie liczyć całki to rozwiążemy. Wtedy nam wyjdzie, że z od x będzie równe coś. to będzie jakieś jedno konkretne plus stałe razy jakieś yyy razy ten no ten z, który jest rozwiązaniem części jednorodnej, to wtedy po prostu powiemy, że skoro y do 1 - r było równe z, to y jest równe z do potęgi 1/- dlatego generalnie tam się pilnuje, żeby jak tam jest ułamkowe r, to żeby to y i z były dodatnie.
A albo nie. Czyli wtedy nam wychodzi y równy ten cały napis do potęgi 1/- r. To jest cała filozofia. To możemy się poznęcać nad jakimś jednym równaniem. Na przykład nad tym y prze x ma być równe 1/ y i przy okazji jeszcze y od e jest równe pierwiastek z e przy okazji jeszcze dobra to że x jest większe od zera to po prostu pochodzi od tego, że to jest logarytm dobra to jak zrobimy porządek tak żeby z tego wyznaczyć y prim to mamy tu napisane y prim jest równy -y przez x jeszcze podzielone przez 2 logarytmy x plus 1/ y znowu razy 1/ 2 logarytm x No i to jest dokładnie Bernuli.
Tu jest tak, że jakbyśmy napisali to w tej formie, o tu jest razy y do-1, to to pasuje do tego templateu, który napisaliśmy. To jest to jest funkcja px, to jest funkcja qx, a ten wykładnik to jest to jest r. Oczywiście nie powiedziałem na początku, że r jest stały, ale nie nie bylibyśmy tak szaleni, żeby ten wykładnik był zmienny. I co robimy? Dzielimy przez y do R. Czyli jak dzielimy przez y do mino jakbyśmy po prostu mnożyli przez y, czyli tu dostajemy y y pi. Tu mamy -1/ 2x logarytm x razy razy y kw + 1/ 2 logarytm x.
To zostaje naszym nowym zem. Z to jest y kwadrat. Z prim to jest tyle co mój wzór na pogodą funkcję złożonej, czyli dwa razy lewa strona równania. Czyli tu jest 1/2 z primć równa -1/ 2x log x z + 1/ 2 logaryt x. Możemy się jeszcze pozbyć dwójek, żeby żeby było czyściej. No i tak jak umiemy to liczymy. Tak. Najpierw robimy side quest. Z prim jest równe -1 przez x log x r x z.
Czyli dz przez z jest równe min dx x logaryt x. I to już kiedyś liczyliśmy na ćwiczeniach. Tu jest napisany logarytm z równa minus logarytm z modułu logarytmu z x, czyli z jest równe stała przez logarytm z x. Tak, to się dzieje dla to się dzieje dla i tak dla dodatnich xów i tak ten cały biznes się nie kompiluje w xie równym 1, bo logarytm z x jest mianowniku, więc to jest osobne równanie na prawo i na lewo od jedynki.
Więc ten znak tego c jest wymuszony przez to, jaki jest znak logarytmu x, skoro z ma być dodatni. Tak czy tak mamy to i wrzucamy to w to równanie przez zmienianie stałej. Tak. Tu będziemy mieć z od X. bardziej tak pisać równe c x przez logarytm z x, czyli z prim x przez logarytm x + c x 1/ logaryt jest tego pochodna ma być równe -1/ x log x z a z było równe c x przez logaryt x + 1 przez logarytm z x.
Tak. I teraz patrzyliśmy, patrzymy, czy się nie pomyliliśmy. Ta pochodna to jest co? To jest -1 przez logarytm x do kwad razy pochodny logarytm. Ale pochodny logarytmu to jest 1/ x, czyli dokładnie ten kawałek i ten kawałek są tym samym, czyli tam się nie pomyliliśmy. Oczy wychodzi jeszcze prościej niż myślałem. to po prostu wychodzi c prim od xów 1, czyli c x =ów x plus stał, czyli i teraz backtrackujemy.
Tak, zobaczcie, że my teatr, w którym bohaterem był y zamieniliśmy na teatr, w którym bohaterem jest z a potem, a potem bohaterem stało się C. No i teraz jak znamy c, to odzyskujemy z z równy x + c przez logarytm z x. A y niestety jest to y kw, więc y jest równy plus minus pierwiastek z tego napisu. Tak. No i to jest jedno z tych jeden z tych napisów, które jak c jest ujemne, to się kompiluje dla xów dopiero większych od czegoś.
Na przykład tego rozwiązania nie można poszerzyć za daleko w lewo. No ale tu jeszcze mieliśmy równy porządkowy. Tu w punkcie e mieliśmy mieć pierwiastek z E. Tak? Czyli jak y od e ma być pierwiastek z e, to pierwiastek z e ma być równy plus minus pierwiastek z e + c przez 1, co ewidentnie sugeruje, że plus minus musi być plusem i c musi być równe 0, ponieważ c równe 0 działa oraz prawa strona jest monotoniczną funkcją od od c.
Czyli triumfalnie piszemy ostateczną odpowiedź, że to jest pierwiastek z x przez logarytm x. Gdybym był tyranem, to byśmy jeszcze robili inne typy równań, które się sprowadzają do liniowych niejednorodnych. Robilibyśmy metodę nie współczynników nieoznaczonych, ale współczynniki nieoznaczone i tak nas czekają przy równaniach drugiego stopnia. Więc więc na razie to tyle. M.