Omówienie egzaminu z Matematyki 3 na WAT (2.07.2026)
Matematyka 3 · WAT⏱ 47 min
Omówienie egzaminu z Matematyki 3 na WAT (02.07.2026) zadanie po zadaniu, w wersji „easy way out” – czyli najprostszymi drogami do pełnych punktów. Od wzoru Taylora, przez równania różniczkowe i całki wielokrotne, aż po kombinatorykę i prawdopodobieństwo.
W tym nagraniu
Wielomian Taylora dla sinusa i logarytmu – przybliżenia i szacowanie błędu
Równania trygonometryczne i równania różniczkowe drugiego rzędu z warunkami początkowymi
Środek masy bryły i stożek w całkach wielokrotnych
Kombinatoryka (permutacje liter) i prawdopodobieństwo przy rzucie dwiema kostkami
Nagranie przechodzi przez cały egzamin z Matematyki 3 na WAT z 2 lipca 2026 roku: dwanaście zadań w czterech blokach oznaczonych w rozdziałach ET, ER, EC i EP — kolejno wzór Taylora, równania, całki wielokrotne oraz kombinatoryka z prawdopodobieństwem. Wersja „easy way out” oznacza, że przy każdym zadaniu wybierana jest najkrótsza droga do pełnej punktacji, a nie najbardziej elegancka.
Blok o wzorze Taylora dotyczy przybliżania sinusa i logarytmu wielomianem oraz szacowania błędu takiego przybliżenia, czyli reszty we wzorze Taylora. Dalej są równania trygonometryczne i liniowe równania różniczkowe drugiego rzędu z warunkami początkowymi: najpierw rozwiązanie ogólne, potem stałe dobrane do warunków. Blok całkowy to środek masy bryły i stożek opisany całkami wielokrotnymi.
Na koniec kombinatoryka i prawdopodobieństwo: liczenie permutacji liter i zdarzenia przy rzucie dwiema kostkami. Nagranie przyda się przede wszystkim studentom WAT przed egzaminem lub poprawką z Matematyki 3, ale zadania są typowe dla kursów matematyki na politechnikach. Rozdziały pozwalają przeskoczyć prosto do wybranego zadania.
Rozdziały
Kliknij czas, żeby przewinąć nagranie do wybranego fragmentu.
Transkrypt został wygenerowany automatycznie na podstawie napisów YouTube, więc może zawierać błędy w zapisie wzorów, nazwisk i terminów. Kliknij znacznik czasu, aby przewinąć wideo do danego fragmentu. (4343 słów)
Przeżyliśmy szok i niedobierzanie i teraz będziemy procesować traumę z egzaminu. Zadanie pierwsze. Pyta nas o wzór Taylora dla funkcji sinus dookoła zera. No. No i i będziemy udawać, że go nie znamy na pamięć. Jest sobie to zadanie i i co? No i piszemy, że wielomian Taylora dla stopnia 3 dla funkcji sinus dookoła zera to jest tak jak dyktuje ogólny wzór, czyli wartość w tym punkcie tu jest od x plus odchylenie od naszego ulubionego punktu razy pochodna w tym punkcie i tak dalej.
To się jakoś liczy. To jest cosinus, to jest minus sinus, to jest minus cosinus. Jak wtimy zero, to tu nam wyjdzie 1 i tu nam wyjdzie -1. Tak. Także ten wielomian to jest takie rozszerzenie tego najstarszego żartu na świecie, że sinus x jest równy x i dla x bliskich zera to jest jeszcze lepsze przybliżenie. Tak. No i i i ten i zadanie po prostu od nas chcę, żebyśmy napisali, że sinus 1/2 radiana 1/2 radian to jest jakiś tam śmieszny kąt, który się nie wyraża wymierną liczbą stopni.
To jest w przybliżeniu to, co się stanie, jak tu wstawimy x = 1/2. czy jakoś tak. W zadaniu drugim wkradł się misprint, który się wziął z tego, że jedna półkula mojego mózgu chciała napisać logarytm naturalny x dookoła 1, a druga połowa chciała napisać to dookoła zera.
Tak? No i generalnie to jest to samo zagadnienie. No ale jak się napisze do garn X dookoła zera, to to wychodzi trochę bez sensu. No także to się dało wykryć i o tym mówiłem, ale nie tak jak ktoś tym walczył, to to dostanie punkty. W każdym razie moglibyśmy napisać sobie ten wielomian. woman kwadratowy i dostać z tego jakąś liczbę wymierną, wziąć kalkulator i policzyć ile się różni od logarytmu 67/7.
Ale to trochę niesportowe, żeby tak kalkulatorem to my zrobimy prościej i szybciej. Tak, pamiętamy, że ta cała tejologia to miała działać tak, że jak mam funkcję, to ja ją mogę rozwinąć w wielomian i zostaje mi jeszcze reszta. Gwiomian to jest to, co pisaliśmy tam. To znaczy to jest taka suma, w której x- a do k ma współczynnik 1/ k silnia razy kata pochodne fa a.
A naresztę to się tak mówi, że jest wzór tylko to jest wzór z niejednoznacznością. To jest tak jakbyśmy pisali następny składnik. Tylko, że pochodna jest w jakimś punkcie, tak? I jakimś punkcie między między a i x. No i my mówiliśmy na ćwiczeniach nieraz, że że ten, że jak chcemy zobaczyć jak dobrze to przybliża to, czyli tak naprawdę jaka jest wartość bezwzględna tej różnicy, to szacujemy wartość bezwzględna tego z góry. No i w zależności od monotoniczności tej tej n + pierwszej pochodnej.
Tak jak dla nas jak n jest równe 2, a jest powiedzmy równe 1 i x jest równe 6/7, to nasz błąd bezwzględny. To jest 6/7 - 1³. Tu jest przez trzy silnie, czyli przez 6. I tu jest razy trzecia pochodna logarytmu w jakimś punkcie.
No i przypominamy sobie po kolei, że pierwsza pochodna logarytmu to było 1/ x, że druga pochodna to było min x do-2 i w związku z tym trzecia to było 2 x x do-3, czyli tu to jest 1/7, czyli mamy takie coś. I tu mamy moduł. Tak, moduł już nie nie jest potrzebny, bo to wszystko się robi dodatnie. Tu jest 2 razy P do-3. Tak. I to B jest między 6/7.
Więc w najgorszym wypadku jak szacujemy to z góry to się może zdarzyć równe 6/7, no bo wtedy to jest funkcja malująca. Wtedy b- tr będzie największe, czyli to jest mniejsze niż niż taki napis. [parsknięcie] Tu jest no i tu się coś tam skraca razy 7 do trz do tr to się skraca i wychodzi to co miało wyjść jakbyśmy byli fancy to byśmy to policzyli ale ale nie ma potrzeby mieliśmy udowodni że błąd jest jest co do modułu mniejszy niż tyle i to ona nam wystarczy.
Dobra, zadanie trzecie. Dało się zrobić tak w ogóle bez użycia matematyki 3. Jak to było w poprzednim semestrze. Jak ja powiem, że wektor V to jest x y, wektor u to jest to było 1 pier. Tak. To nasze zadanie wygląda tak, że oni nam dają constraint, nie tylko constraint, dziedzinę, że długość v do kwadratu jest co najwyżej 9/47. Tak, czyli po polsku długość V jest co najwyżej 3/7, czyli wektor V jest w kole o środku 0 i promien.
I pytają nas o maksimum i o minimum z x 1 + y x pi3. czyli occzy skalarnego u razy v. No i to coś takiego było, jakaś tam nierówność koszego szwarca czy coś podobnego. Chyba najprościej i najszybciej to wysłowić tak, żeby powiedzieć, że u rugość u razy długość v razy cosinus kąta uv. No i zobaczcie długość u ona jest stała. To po prostu jest Pitagoras.
To jest pierwiastek z 1 kwadrat plus pierwiastek z 3 do kwadratu, czyli 2. Długość V jest jakakolwiek od 0 do 3/7. Cosinus tego kąta U jest ustalonym wektorem. V ma narzucony warunek tylko na długość, więc V się może kręcić dookoła zera jak tylko chce, więc ten kąt może być jakikolwiek, więc to jest jakąkolwiek liczbą z przedziału -1. No to jak na dłoni widać, że najwięcej to będzie 2 x 3/7 x 1, a najmniej będzie 2 x 3/7 x -1. Czyli możemy triumfalnie napisać, że maksymalna wartość to jest 6/7, a minimalna to jest 67/7.
Jeśli ktoś bardzo nie lubi wektorów albo bardzo nie lubi matematyki 2, to oczywiście to się dało zrobić takimi metodami, jakimi robiliśmy na zajęciach i na golokwiach. Mówimy, że rozważamy o taką funkcję x + y pier 3. Mamy jakąś taką dziedzinę. To jest zbiór tych x y, że kwadrat się jakoś tam sumują. No to akurat tutaj tak wychodzi, że gradient fa, no to to w ogóle funkcja liniowa jest. To gradient fa jest stały. On jest równy 1/√3. No pochodna cząstkowa po Xie to jest 1, a po Y to jest pierwiastek z TR.
Więc to nigdy nie jest wektorem zerowym. W związku z tym maksimum i minimum są na brzegu. Jak ten nasz obszar to jest to jest koło promienie, jak już powiedzieliśmy 37 to brzeg to jest okrąg. Okrąg można sperametryzować. I jakby tu było 1, to byłby nasz ulubiony okrąg, który by się składał z punktu postaci cosinus t sinus t. A jak ma promień 3/7 i w dalszym ciągu środek zero, no to po prostu to 3/7 tutaj przychodzi jako czynnik skali.
W związku z tym f od 37 cosinus t sinus t to jest ten głupi czynnik skali razy razy co? Raz cosinus t plus pierwiastek3 sinus t. I teraz znowu to można potraktować sztuczką taką, że się wyciąga dwa przed nawias i się pisze wzór na sinus sumy. Tak, to byłoby coś bardziej w stylu tego rozwiązania, ale możemy to zrobić jeszcze brutalniej. Niech to będzie nasza nowa funkcja. To jest funkcja ciągła i okresowa, więc ona musi mieć minimum i maksimum w punktach, w których się zeruje pochodno.
Jak policzymy pochodną, to wychodzi nasz czynnik skali, który jest bez znaczenia. Tu wychodzi minus sinus t plus pier3 cosinus t. Tak? Czyli to jest równe zer wtedy tylko wtedy, gdy to nie ma znaczenia, gdy sinus t jest równy pier cosinus t, czyli gdy tangens t jest równy pier3. Tak, co w naszym wypadku jak nasze t jest od 0 do 2 pi, to jest to samo co powiedzenie, że t jest pi przez 3 lub 4 pi przez 3.
Tangens jest pi okresowy i tangens 60 stopni to jest pi/ 3. No i w każdym z tych można zwaluować to wyrażenie i zobaczy zobaczyć, że one się różnią o pi. Więc to wyrażenie się zmieni także mu się to pisze minus. Więc g od pi/ 3 to jest 3/7 cosinus pi/ 3 plus pierwiastek3 sinusów pi przez 3, czyli 3/7 cosinus 60 stopni to jest chyba 1/2 plus pier3 x pier3 pr 2. Czyli co nam wychodzi? Tu wychodzi 3, czyli 1 + 3, czyli 4/ 2, czyli 2, czyli 3/7 x 2, czyli 6/7.
I to jest nasze maksimum, a minimum to będzie g od 4/3 pi. I tego nie trzeba liczyć, tylko ze wzoru zwróće uwagę na to, że to będzie min g od g od pi/ 3, czyli - 6/7. Zadanie czwarte to jest najzwyklejsze równanie różniczkowe liniowe pierwszego stopnia. niejednorodne, jakie tylko może być. I to jeszcze część jednorodna ma stałe współczynniki i jakiś tam początkowy.
No to pamiętamy jak to się robiło. Robiliśmy side quest. Szukamy rozwiązania części jednorodnej. I teraz moglibyśmy to robić przez ten cały algorytm z dzieleniem dy przez dx na osobne dy i dx, ale my jesteśmy dorośli. My wiemy, że to, że funkcja, znaczy to, że pochodna funkcji jest równa dwa razy samej funkcji, to się zdarza tylko wtedy, kiedy y to jest e do 2x razy jakaś stała. Ogólnie jak w miejscu dwójki jest jakie jakakolwiek liczba, to ona się pojawia tutaj.
Więc teraz bierzemy test dobycz i tutaj robimy uzmienienie stałej. To znaczy rozwiązanie tego równania szukamy wśród funkcji w postaci y rów x 2x. I tak jak to męczyliśmy na ćwiczeniach, tu się coś musi skrócić. y prim to jest c x e 2x i z tego pochodna -2 czyli -2c x 2x -2e do- x no i tu widać co się dzieje. Tu jest c prim razy to plus c razy pochodna minus dwa razy to samo.
No znaczy w sensie minus to samo. Tak. I zostaje nam c prim od x równe -2e do min x jeszcze-2x, czyli -3x. No i to się też niczy w pamięci. Tak to się mówi, że c x to jest -2 podzielić przez to, co jest w wykładniku. Kto nie wierzy, niech zróżniczkuje. I tu jeszcze jest plus c i to jest prawdziwe stałe, czyli y jest równe to coś raje do 2x.
Czyli 2/3 e do-3x x e dox, czyli e do- x + c e do 2x. Ale jeszcze przy okazji y od0 jest 7/6, czyli tu jest 7/6, tu wstawię 0 za x i dostaję 2/3 e do z0 plus c x e do też zerowej, czyli c jest równe 7/6 min 2/3 na moje na moje oko to jest 7/6 - 4/6, czyli 3/6, czyli 1/2. Tak, czyli możemy triumfalnie napisać, że nasz y, że nasz Y wygląda wygląda tak.
Zadanie piąte to jest taka częściowa wersja tego, co normalnie robiliśmy z równaniami różniczkowymi drugiego rzędu. stałych współczynnikach, to znaczy my tutaj mamy samą część liniową i tylko jeszcze potem dostosować współczynniki do warunków początkowych. Czyli z samym tym równaniem to zaczynamy tak jak zwykle, czyli piszemy równanie charakterystyczne. Lambda kw - 12 lambda + 40 i z tego coś tam wychodzi. Tu jest chyba napisane lambda - 6 kw. To jeszcze było plus 36, a mam mieć plus 40, czyli plus 4, czyli nam da -6 ma być plus minus 2i, czyli takie dwie lampy mamy.
Nasz piękny algorytm mówił, że wtedy yi muszą być w postaci takiej, że tu mam wyciągniętą wyciągnięte to coś z częścią rzeczywistą, a tu mam oscylację. Tu mam a razy cosinus 2x + b sinus 2x z nieznanymi a i b, ale to są dwie niewiadome. Mamy dwa równania. To, że y od 0 to miało być 7. To jest równoważne z tym, że jak ja tutaj wstawię x rów 0, to to się wyzeruje, to będzie 1, to będzie 1.
Zostane nam samo a tak. A to, że y prim od 0 to jest 56, to temu się trochę trudniej przyjrzeć, bo dla takiego y y prim to jest pochodna pierwszego oraz cała reszta. Tak. I tu będziemy mieć pochodną do tego, co jest w środku, czyli -2a sinus 2x + 2b cosinus 2x.
No i teraz sprawdzamy. Jak wstawię x rówego 0, to będzie konsekwentnie jedynka. Sinusy się wyzerują, natomiast będzie pracowało 6a cosinus 2x i + 2b cosinus 2x, czyli to jest 6a + 2b, czyli z tego wychodzi, że b jest równe 56 minus Tak. [parsknięcie] 6 a czyli -6 x 7 przez 2.
No i cała filozofia. Na końcu możemy triumfalnie napisać, że że y jest równy e do 6x raz cosinus 2x plus sinus 2x i jeszcze zamknię 7. Zadanie ER6 wygląda jakby to było trochę liczenia, ale jest go zadziwiająco mało. Tak, mamy tak zwane równanie jednorodne, nieliniowe, tak? To znaczy takie, w którym pomnożenie trajektorii także xy przechodzi na 15x 15y zachowuje spełnianie równania.
Tak, innymi słowy, prawa strona jest wyrażona jako funkcja od y przez x. I co jeszcze mieliśmy? y = 1. No to podstawmy z rów, czyli y jest równe xz, czyli tu jest xz i z tego pochodna, a tu jest 1 + z plus z kw to jak wiem jest tak. to z się skrócą i zostanie nam xz prim rów 1 + z kw. No zaraz, ale to jest takie po prostu równanie jednorodne, jakie my znakomicie znamy. Tu jest napisane dz i pomnożone przez x.
To możemy napisać dz 1 + z kw =ów dx pr xwić całkę prędko zanim do nas dojdzie to bez sensu całk czegoś takiego to niestety trzeba pamiętać to jest arkus tangens >> [westchnienie] >> Tak. I jak teraz chcemy z tego odzyskać z, no to po prostu z definicja arkusa tangensa albo innymi słowy tangens stronami. Tak? Jeśli takim kątem, że jego tangens jest z to odwienia z jest równe tangensowi tego o o tego kąta.
No jak y od 1 jest 1, no to co to 1 ma być równy tangens 0 + c, czyli c jest równe pi/4. Tak, tak, bo jeszcze tu mogę napisać od razu z od 1 też jest równe 1. No to mam takiego za y to było x z. Czylifalnie piszemy, że y jest równe x tangens od pi/ 4 plus logrę z x.
Zadanie siódme się dałoby oszukiwać tak naprawdę znając odpowiedź do zadania z kolokwium. [parsknięcie] No bo zobaczcie na kolorowki było coś efektu trudniejszego. To znaczy żeby znaleźć środek masy oktantu. Jak jest taka 1/8 sfery, to tam mówiliśmy, że ten środek masy, on jest wiadomo w tym kierunku kierunku wektora, który jest o ten wektor plus ten wektor plus ten wektor i on miał być 3/8 w każdą stronę. Tak.
No to praktycznie długość odcinka 38. Tylko, że tak, że jakbym tu miał tu miał osie, że tu jest x, tu jest y, tu jest z, to, że ten wektor byłby o do środka masy, to byłby 3/8. 38 tak jak ja teraz te dość złością treść zadania w której wyróżnienie akurat y a nie z to jak ja bym ją namalował w układzie współrzędnych to to by wyglądało jakoś tak tu mam y tu mam O i mamy cztery takie oktanty.
No to te i środki masy to jakie są? Ten tutaj to są same 3/8. Ten tak samo tylko ma symetrię lustrzaną, którą mu flipuje znak znak za ten tak samo tylko tylko, że ma symetrię lustrzaną, którą mu flipuje znak X. Więc tutaj te nasze środki masy to nawet można napisać tak metodą metodą kopiego copiego paste. To znaczy tak. Tak, tu są z plusami. To jest zawsze z plusem, bo to jest to w kierunku Y. Tak, są te cztery środki masy tutaj.
Tu ma minus, to ma plus. To ma plus, to ma minus i to ma dwa minusy. I teraz jak ja te rzeczy dodam i zrobię 1/4 z tego, no to gołym okiem widać, że góra i dół się wyzeruje i zostanie 0380. Więc powołując się na fakt, który efektywnie udowodniliśmy na ćwiczeniach w trakcie omawienia kolokwium, to można było to by oszukiwać w ogóle bez rachunków. Dla amatorów rachunków robimy takie rozwiązanie jakie się robi jak się nie zastanawia nad niczym. Znaczy bierzemy nasze ulubione podstawienie, że tu jest jakieś r cosinus alfa cosinus teta y to jest r cosinus alfa sinus teta z to jest r sinus alfa.
Jak mam taką nomenklaturę, to domyślnie alfa jest takie i teta jest jakiekolwiek. Tak. I dla naszej naszej kuli to r jest od 0 do 1. [parsknięcie] Tak? I zobaczcie jak alfa to jest szerokość geograficzna, więc to się sinus alfa się zmienia od -1 do 1. Cosinus alfa w tym zakresie zostaje dodatni. Więc ja mogę powiedzieć, że y jest większy równe 0 z uwagi naś tego i tego. Wtedy tylko wtedy, gdy sinus teta jest większy równy zer. Czyli wtedy tylko wtedy, gdy teta jest z przedziału 0 pi.
[parsknięcie] Czyli ten nasz środek masy to to nie jest tajemnica z uwagi na symetrię obrotową, że on będzie miał tylko yą współrzędnę zerową. środka masy to jest tu jest 1 przez masę całej półkuli, czyli 1 przez 1/2 masy całej kuli, czyli 4/3 pi rę mieć całkę na przykład taką z, ale y to wiadomo ile jest. To jest r cosinus alfa, sinus teta i jeszcze zamiana dx dy dz na d alfa d, która się odbywa przez domnożenie r kw cosinus alfa.
Tak. I z tego coś tam wychodzi. Z tego wychodzi 1 przez jak ja to skrócę to trzeci pri. No i teraz faktoryzujemy całkę od zera. A właśnie nie do pi, tak? Bo to jest te te granice tutaj to jest to samo co te tutaj to jest od zera do pi z sinusa razy całka po szerokości geograficznej z cosinus kwadrat razy całka z rześcian No, no i to można jakoś tam policzyć.
Można się połowywać na ten wzór, że cosinus kwadrat alfa to jest 1 plus cosinus 2 alfa przez 2. Potem podstawiać 2 alfa jako zmienno i tak dalej. Ale generalnie to można zrobić w zasadzie w pamięci, no bo to się pamięta, że całka sinusa po tym po kątach ostrych to jest jeden. Więc tu są dwa takie, tu jest dwa, tutaj to jest całk cosinus kwadrat dwa razy po całka po kątach ostrych. Tak, ale zaraz całka po kątach ostrych to jest taka sama z cosinus kwadrat jak sinus kwadrat, więc a ich suma to jest całka z jedynki trygometrycznej po przedziale długości pi przez 2, czyli każda z nich jest pi przez 4 i jeszcze raz przez 1 do c 0 do 4/ Jak tu się uważnie poskraca, to nam coś wychodzi. Pi się skróci, to się skróci z 1/4 i zostają nam trzy
Usp. Współrzędna yowa środka masy. Pozostałe są zero. Także ten środek masy, tak samo jak wcześniej nam wychodzi 0380. Zadanie ósme to jest też trochę troll, no bo zobaczcie, to jest równanie stożka. To jest literalnie stożek i to jeszcze takie o kącie rozwarcia 90 stopni. Tak, tak jak narysował wykres funkcji moduł i go obrócił dookoła osi zów.
I oni nas pytają o tak naprawdę o pole tego wykresu nad x kw + y kw mniejsze równe niż coś, czyli nad jakimś kołem. Czyli efektywnie nas pytają o powierzchnię boczną jakiegoś stoczka. Więc to się dało w ogóle zrobić bez żadnej, żadnego całkowania po prostu na podstawie samej wiedzy z matury. A że przypominanie sobie wiedzy z matury jest trudne, to to scłkujemy ten nasz zbiór, a zbiór w zadaniu to jest po prostu wykres funkcji. Jak to było? 3√2/ 7 pi.
No to pamiętamy jak jak się liczyło pole powierzchni wykresu funkcji. Był ten magiczny wzór pierwiastek z 1 plus gradient f do kwadratu. Gradient tego to się łatwo policzy. Pochodna f po po xie to jest 2x/ 2 pier x kw + y². Pochodna fa po y z symetrycznych powodów jest taka. No i teraz jak ja patrzę sobie na 1 plus grad do kwadratu to do kwadratu to jest x kw przez pierwiastek do kwadratu.
To to jest y kw przez pierwiastek do kwadratu. No i tak nam jakoś wyszło, że całkujemy funkcję stałą znowu, bo to jest x kw + y kw, to to jest 1, czyli to jest całka po dziedzinie z funkcji stale równej pierwiastek z2, czyli pier2 razy pole tej naszej dziedziny, czyli pier2 x pi razy promień tego czegoś do kwadratu. Ale tu nawet nie musimy wyciągnąć pierwiastka. Tu jest napisane na surowa promień do kwadratu, czyli czyli co? Czyli pierwiastek z2 x pi x 3√2 przez 7 pi.
No i coś się skraca, coś się wymnaża i wychodzi 67. Zadanie OC9 to nie wiem czy nie jest nawet najbardziej straight forward, bo ta całka to jest tak zrobione, żeby było prosto. Funkcja pierwotna to jest minus cosinus. Traktujemy y jako parametr. No i co się tutaj dzieje? cosinus przesunięty w lewo o pi/ 2 to jest minus sinus, ale tu jest jeszcze jeden minus, więc tu jest napisany sinus y, a tu jest cosinus pi/ 2 - y, czyli sinus y.
No to zostało scłkować od zera do pi/ 3. 2 sinusy y, czyli 2 razy co? 2 x minus cosinus. A różnica wartości tu i tu. Czyli 2 razy min 2 x cosinus pi 3 to jest 1/2 cosinus 0 to jest 1. Więc coś tam nam wychodzi -2 x -1/2 to wygląda bardzo mocno jak 1. I została nam kombinatoryka, czyli w zasadzie powtórka z matury.
Jak nas pytają o układanie liter, to znaczy słów, które mają lub nie mają sensu z literanego słowa, to myślimy o nich jak o magnesach na lodówce. To znaczy, że mamy o tu drugą sztukę M T i K. A. Tak. No i o każdym z tych myślimy jako o tak. Te trzy są nierozróżnialne. Są trzy, znaczy są trzy osobne, są nierozróżnialne.
I można albo się po prostu na hama powołać na twierdzenie multinomialowe, czy to się tak polsku nazywa, po prostu powiedzieć, że jak tu mam tego dwa, tu mam trzy, tu mam dwa, tu mam 1, je 1 to, że nam wyjdzie 10 po 32 tyle. albo zrobić na chłopski rozum. Tak, to znaczy ja mam 10 slotów i co ja muszę zrobić? Ja muszę wybrać miejsce dla liter.
Jak już wybiorę gdzieś miejsce dla liter, mogę to zrobić na 10 po trzy sposobów. To teraz zostajemy pozostałe litery. Potem gdzieś muszę wybrać miejsce dla liter, ale zaraz tu mi zostało tylko siedem slotów. Potem tak samo do liter po zagospodarowaniu miejsca na A i M zostało tylko pić slotów. Czyli tu będzie 5 po dwa. No, no i zostają nam trzy sloty na trzy różne litery.
To jak chcemy być patyczni, to napiszemy, że to jest 3 po 2 x 2 po 1 po 1. Jak nie chcemy być papatyczni, to po prostu napiszemy z miejsca, że to jest trze silnia, bo na tyle sposobów można ułożyć tr różne litery na trzech różnych miejscach. W każdym razie to się jakoś rozpisuje. Tu jest 10 silnia przez trzy silnia, siedem silnia, potem 7 po 2, czyli siedem silnia przez dwa silnia pić silnia, potem 5 po dwa, czyli 5 silnia przez dwa silnia trzy silnia i potem razy tr silnia i to się wszystko skraca. To z tym, to z tym, to z tym zostają same mianowniki, tak jak tutaj.
Tak. Także to jest cała mądrość w tym zadaniu. Cała mądrość tak naprawdę to jest napisać to i jak ktoś tak zostawił to jak najbardziej jest okej. I jak się upieramy przy liczeniu 6 5 4 3 2 tu mam w mianowniku 6 x 2 x 2. To ja to mogę poskracać tak, że 4 mi się skróci z tym. s z tym i co ja tutaj będę miał 10 x 5 x 2 kolejne 10 i zostaje nam 3 x 7 x 8 x 9 8 x 9 to jest 72 x 7 to jest 21 i i teraz co 72 x 20 to jest 144 tylko z dodatkowym zerem.
72 x 1 to jest tak jakbym się miał przesunąć w przód o 72 lata od roku 1440. No i z tego coś tam wyjdzie. Tak, z tego wyjdzie 1512 i 2.0. Więc to w tej postaci, w postaci takiej to była okej odpowiedź. W postaci takiej to była okej odpowiedź. W postaci takiej też okej odpowiedź. No zadanie 11 to jest zadanie, które wygląda jak zadanie o rozkładzie geometrycznym. Znaczy niby o nim jest, ale tak naprawdę to jest zadanie jeszcze bardziej maturalne, jeszcze bardziej na chłopski rozum, bo prawdopodobieństwo, no bo to, że tu jest kostka, to jest tylko mydlenie oczu, bo my wygrywamy z prawdopodobieństwem 1/3, bo są dwie z sześciu możliwości i przegrywamy z 2/3.
Czyli prawdopodobieństwo, że będą przynajmniej trzy rzuty, to jest 1 minus prawdopodobieństwo, że będą co najwyżej trzy rzuty. Tak, jed, że będą więcej niż trzy rzuty. więcej niż trzy rzuty, to znaczy, że pierwsze trzy rzuty są przegrywami i potem będzie następny, który być może wygra, być może nie. A tu jest trzy razy przegryw. rzuty są niezależne, czyli to jest prawdopodobieństwo przegrywu do trzeciej, czyli 1- 2/3 do trzeciej, czyli 27/27- 8/27, czyli 19/27.
Jak to nie wierzy, to niech sobie zrobi drzewko. To jest jakoś tak, że tu jest wygrana, tu jest przegrana, tu jest wygrana, tu jest przegrana, tu jest wygrana i i tu jest przegrana. Potem coś się daj dzieje. Te wszystkie wygrane są z 1/3. Te wszystkie przegrane są z 2/3. Więc jak chcemy zliczyć sumę tych prawdopodobieństw, to nam wychodzi 1/3 + 2/3 x 1/3 + 2/3 do kw x 1/3. Jak się dobrze policzy, to wychodzi tyle samo.
Zadanie 12. Ono używało tylko pojęcia zmienny losowej do tego, żeby sformułować treść. To ono ono ono oszukiwało. To nawet nie jest zadanie zmiennych klasowych. To prawdopodobieństwo, że suma dwóch wyników zrzutu kostką będzie mniejszy cter to po prostu to jest prawdństwo jakiegoś zdarzenia. No i jakbyśmy byli pompatyczni, to byśmy narysowali sobie o jakie mogą być wyniki dwóch rzutów kostką. Tu jest jeden, tu jest dwa, bla, bla, bla. Do sześciu.
No i tu jest dwa, tu jest trzy, tu jest cztery. No to świetnie. Mamy sześć możliwych wyników z 36 możliwości. Jak w poprzedniej wersji filmu była poprzednia wersja zadania, tak? Bo ostatecznie na produkcję poszło poszło zadanie z mniejsze równe 4. No jakby miało być równe 4, to byłyby 3/36. Jak jest mniejsze równe to jest 6/36 czyli 1/6. I tyle. M.